سرمقاله از سادانا Sadhana

عواطف يكي از عادي ترين تجربه هاي انساني اند و انرژي هايي هستند كه كمتر از همه درك شده اند.
من بيشتر در اين حيرت بوده ام كه چه چيزي در مورد عواطف هست كه چنين خجالت آور است؟ چرا بيشتر مردم مي خواهند احساسات خودشان را پنهان كنند؟
در طول قرن ها، ما از اين انرژي لطيف كه به ما داده شده، به روشي بسيار خام و سبكسرانه استفاده كرده ايم. و براي اين اشتباه بزرگ خسارت هم  مي پردازيم.
عليرغم زندگي چندهزار ساله در اين سياره ي زيبا و پيشرفت هاي تكنولوژي و فرهنگي، بيشتر مشكلات ما هنوز هم توسط عواطف ناخودآگاه ايجاد مي شوند: خشم، حسادت، نفرت، طمع، ترس، جاه طلبي و غيره.
شايد قادر باشيم كه بر طبيعت چيره شويم، ولي دانش ما در مورد طبيعت دروني خودمان در مراحل نوزادي است.
يكي از دلايل اين است: انكار واقعيت عاطفي ما. ما محصولات جامعه اي سركوب شده و سركوبگر هستيم. ما هرگز به عواطف همچون يك انرژي محافظت كننده و همچنين غني كننده نگاه نكرده ايم. مذاهب ما و جامعه به ما آموخته است كه خشم و حسادت را برچسب "بد" بزنيم و آن ها را در گنجه پنهان كنيم.
بسيار معمولي است كه پس از يك بيرون ريختن خشم يا افشاشدن حسادت يا طمع، احساس گناه كنيم. از سوي ديگر، ما حتي از بيان يك عاطفه ي زيبا چون عشق، خجالت مي كشيم.

ذهن مردانه/ذهن زنانه/بی ذهنی

استاد معنوی

پرسش اول
با گوش دادن به شما هر صبح پس از صبح دیگر، از این احساس اشباع می شوم
که نیاز به درون نگری دارم و دیدن. درواقع خودم را مانند سگی می بینم
که دم خودش را دبنال می کند: هرچه بیشتر تلاش کند شانس توفیقش کمتر است.
ولی دست برداشتن از تلاش هم کمک زیادی نکرده است، زیرا هشیارتر بودن
و گوش به زنگ تر بودن، در نهایت یک عمل کردن ظریف است،
و من دوباره در همان شیار افتاده ام.

پرنده اي در حال پرواز Osho, A Bird on the Wing4.

ذهن و حماقت

مردم غالباً به من به چشم يك احمق نگاه مي كنند، چگونه اين را تغيير دهم؟

ذهن معمولي هميشه مسئوليت را متوجه شخص ديگري مي كند. هميشه اين ديگري است كه سبب رنج بردن تو است. زنت تو را رنج مي دهد، شوهرت تو را رنج مي دهد، والدينت رنجنت مي دهند، فرزندانت تو را رنج مي دهند‘ يا كه نظام مالي جامعه است، سرمايه داري است، كمونيزم، فاشيزم، آرمانگرايي سياسي حاكم است، ساختار جامعه‘ يا تقدير، سرنوشت، خدا.... هرچه را كه بخواهي نام ببري!