ذن

ذن شکلی از آیین بودایی مهایانه است که تاکید فراوانی بر تفکر لحظه به لحظه و ژرف نگری به ماهیت اشیا به وسیله تجربه مستقیم دارد. این مکتب معمولاً تعالیم خود را به صورت‌هایی تناقض‌آمیز و فرامنطقی بیان می‌دارد.

ذن را می‌توان مراقبه‌ای ( مدتیشنی ) ناظر بر چهار لایه شرح داد:

1. شت/زیبا) و به خاطر خجالت یا احساس گناه از افکار، آن‌ها را انکار نکنیم.
2. لایه نخست شاهد بودن بر محیط اطراف شامل صداها، بوها، نور
3. لایه سوم جسم است که بر تک تک نقاط بدن و وانهادگی و آرامش آنها ناظر باشیم
4. ها واحساس سرما وگرما است
5. لایه چهارم تنفس است که طی آن ریتم وآهنگ طبیعی تنفس را شاهد خواهیم بود
6. لایه دوم ناظر بودن بر ذهن است. به این معنی که افکار واندیشه‌ها ستیز نکنیم، از آنها نگریزیم، آنهارا نام گذاری نکنیم (ز

مروری بر تاریخچه ذن

ذن، مخفف «ذنْ بودیسم»، نام ژاپنی شاخه ای از بودیسمِ ماهایاناست (نام چینی آن چان است) كه بیشتر در چین، ژاپن، ویتنام و كره رواج دارد و بر نقش مراقبه در رسیدن به آگاهی تاكید می ورزد.     

حکایت
صداي يك دست
مسعود برزين

آخرين شعر هوشين

هوشين، استاد مراقبه، سال‎هاي بسيار در چين زندگي مي‎كرد. بعد به شمال شرق ژاپن رفت تا به رهروانش تعليم دهد.
هنگامی كه بسيار سالخورده شده بود، داستاني را كه در چين شنيده بود براي پیروانش باز گفت. داستان اين بود:
«سالي، در بيست و پنجم ماه سوم پاييز، توكوفوي پير به رهروان خود گفت: «تا يك سال ديگر زنده‎ام. در اين يك سال، خوب از من پذيرايي كنيد!»
رهروان پنداشتند كه از در شوخي درآمده است، ولي چون معلم بزرگ و محترمي بود، هر روز يكي از آن‎ها را به ضيافتش دعوت نمود تا يك سال گذشت.
شب پيش از فرا رسيدن روز موعود، توكوفو اظهار داشت: «به من مهربان و خوب بوديد. عصر فردا كه برف باز ايستاد، خواهم رفت».

بازي قايم موشك
درس‌هايي از استادان ذن هيوراس بلايث و دكتر رجينالد

افسانه‌اي هندو وجود دارد كه ذات يا خداي جهان، زندگي را نوعي بازي مي‌بيند و از آنجايي‌كه هر آنچه هست و تمامي آنچه وجود دارد اوست، بنابراين كس ديگري را ندارد كه با او، اين نمايش را اجرا كند. پس او به تنهايي به بازي مي‌پردازد. وي با چهره‌اي مانند من و شما نقش يك انسان را به عهده مي‌گيرد و با حوادثي هيجان‌انگيز و وحشتناك مواجه مي‌گردد و در تمام مدت فراموش مي‌كند كه واقعاً چه كسي است.
به هر حال، ناگهان از خواب و رؤيا بيدار شده، هويت اصلي خود (ذات بي‌پايان عالم هستي) را به ياد مي‌آورد. كسي كه هرگز نه زاده شده و نه مي‌ميرد.
گرچه اين نوعي افسانه سنتي است، اما چيزي بيش از يك افسانه است. زيرا نشانگر يك تجربه جهاني يا عمومي است كه در هر مذهبي به شكلي نفوذ كرده، در قدرت‌هاي خلاقه بزرگ جهان ادبيات، فلسفه، موسيقي و ساير هنرها ريشه دوانده است. اين افسانه، يك نمايش هنري از تجربه‌اي است كه ما در غرب آن را آگاهي به جهان هستي مي‌ناميم. اين حس آگاهي در فرهنگ‌هاي ديگر با نام‌هاي متفاوتي مانند اشراق، رهايي، موكشا، نيروانه، ساتوري و در فرهنگ عيسي به نام «پادشاهي بهشت» توضيح داده مي‌شود.

مسعود برزين ـ حكايت‎هاي ذن
مزه شمشير بن زو

ماتاجوروياگيو، فرزند يك شمشيرزن معروف بود. پدرش كه ديد كار پسر ميانه و معمولي است و نمي‎تواند به درجه استادي در شمشير زدن برسد، او را عاق كرد و از خود راند.
ماتاجورو به كوه فوتاره رفت و بن زو، شمشير زن بسيار معروف را ديد. ولي بن زو داوري پدر را تأييد كرد و گفت: «تو كه مي‎خواهي زير نظر من شمشير زني آموزي، شايسته چنين چيزي نيستي.»